Geox Sko Aarhus Kjøp 100% Fornøyd Garanti | Ugg Dame Sko Offisielle Nettbutikken ugg hatt

Kategorier

    • ALDO
    • Chie Mihara
    • Geox
    • Jeffrey Campbell
    • Marc Jacobs
    • Superga
    • UGG
    • Unisa

[mer]Et tilfeldig utvalg av våre produkte wwlprtcn. pantofole ugg scuffetter

  • UGG KENDYL - Tøfler - black Dame Sko Outlet Tøfler,uggs støvlene Norge,uggs støvlene nettbutikk,nye butikker,Geox Sko Aarhus Kjøp 100% Fornøyd Garanti | Ugg Dame Sko Offisielle Nettbutikken
  • UGG KENDYL - Tøfler - black Dame Sko Outlet Tøfler,uggs støvlene Norge,uggs...
  • NOK1,074.58  NOK483.56Du får 55% avslag
  • UGG ANSLEY - Tøfler - celp Dame Sko Outlet Tøfler,uggs støvlene salg,uggs sko billig,billig ting til hjemmet,Geox Sko Aarhus Kjøp 100% Fornøyd Garanti | Ugg Dame Sko Offisielle Nettbutikken
  • UGG ANSLEY - Tøfler - celp Dame Sko Outlet Tøfler,uggs støvlene salg,uggs...
  • NOK1,693.79  NOK761.90Du får 55% avslag
  • UGG ZINA - Sandaler - grey/gold Dame Sandaler Sko Remsandaler,ugg støvler priser,ugg støvler oslo,stort utvalg,Geox Sko Aarhus Kjøp 100% Fornøyd Garanti | Ugg Dame Sko Offisielle Nettbutikken
  • UGG ZINA - Sandaler - grey/gold Dame Sandaler Sko Remsandaler,ugg støvler...
  • NOK1,919.27  NOK864.07Du får 55% avslag
  • UGG KENDYL - Tøfler - chestnut Dame Sko Outlet Tøfler,uggs støvlene animal cruelty,uggs støvlene nettbutikk,kjøp internett,Geox Sko Aarhus Kjøp 100% Fornøyd Garanti | Ugg Dame Sko Offisielle Nettbutikken
  • UGG KENDYL - Tøfler - chestnut Dame Sko Outlet Tøfler,uggs støvlene animal...
  • NOK1,074.58  NOK483.56Du får 55% avslag
  • UGG MITRA - Tøfler - chestnut Dame Sko Outlet Tøfler,uggs votter grå,uggs votter billig,De fleste Fashion Design,Geox Sko Aarhus Kjøp 100% Fornøyd Garanti | Ugg Dame Sko Offisielle Nettbutikken
  • UGG MITRA - Tøfler - chestnut Dame Sko Outlet Tøfler,uggs votter grå,uggs...
  • NOK849.10  NOK382.27Du får 55% avslag
  • UGG MITRA - Tøfler - black Dame Sko Outlet Tøfler,ugg støvler norge,ugg støvler priser,pålitelig kvalitet,Geox Sko Aarhus Kjøp 100% Fornøyd Garanti | Ugg Dame Sko Offisielle Nettbutikken
  • UGG MITRA - Tøfler - black Dame Sko Outlet Tøfler,ugg støvler norge,ugg...
  • NOK849.10  NOK382.27Du får 55% avslag

Våre tilbud i november[mer]

  • ALDO MIRUSSI - Ballerina - gold Dame Ballerinasko,aldo norge,aldo butikker norge,outlet åpningstider
  • ALDO MIRUSSI - Ballerina - gold Dame Ballerinasko,aldo norge,aldo butikker...
  • NOK962.90  NOK577.72Du får 40% avslag
  • ALDO BENJAMINA - Ballerina - black Dame Ballerinasko,aldo vesker nettbutikk,aldo oslo,Mainstream
  • ALDO BENJAMINA - Ballerina - black Dame Ballerinasko,aldo vesker...
  • NOK1,031.77  NOK619.03Du får 40% avslag
  • ALDO HARMONY - Ballerina med reim - medium green Dame Ballerinasko,kjøp aldo,aldo på nett,Norge Hot Sale
  • ALDO HARMONY - Ballerina med reim - medium green Dame Ballerinasko,kjøp...
  • NOK825.14  NOK495.10Du får 40% avslag
  • ALDO NITIS - Ballerina med reim - bone Dame Ballerinasko,kjøp aldo,kjøp aldo på nett,kjøp på nett angrefrist
  • ALDO NITIS - Ballerina med reim - bone Dame Ballerinasko,kjøp aldo,kjøp aldo...
  • NOK1,238.32  NOK742.96Du får 40% avslag
  • ALDO MIRUSSI - Ballerina - black Dame Ballerinasko,aldo oslo,aldo norge shop online,billig Norge
  • ALDO MIRUSSI - Ballerina - black Dame Ballerinasko,aldo oslo,aldo norge shop...
  • NOK962.90  NOK577.72Du får 40% avslag
  • ALDO HARMONY - Ballerina med reim - black Dame Ballerinasko,aldo vesker norge,aldo sko butikker,varm
  • ALDO HARMONY - Ballerina med reim - black Dame Ballerinasko,aldo vesker...
  • NOK1,031.77  NOK619.03Du får 40% avslag

ugg hatt

bottes UGG australiennes
ugg hatter
классический высокий
waterproof uggs
ugg oficial

Hausschuhe für Damen bequem und günstig zugleich!

„Probier´s mal mit Gemütlichkeit, mit Ruhe und Gemütlichkeit“ sang einst schon ein fauler Bär mit seinen Freunden im Dschungel. Recht hatte er, denn wer kennt es nicht, das Gefühl, mit dem Reinschlüpfen in die bequemen Damen Hausschuhe den Feierabend einzuläuten. Die Damen Hausschuh Kollektionen von Rieker, Romika und S.oliver sind nicht nur gemütlich, sondern auch stylisch. Die Ruhe nach dem Sturm lässt sich besonders mit gemütlichen Hausschuhen für Damen genießen, eine Wohltat für die Füße. Wellness Hausschuhe für Damen in allen Formen und Farben geben uns ein Gefühl von Geborgenheit und begleiten uns durch unsere freie Zeit in der man einfach mal die Seele baumeln lassen kann. Besonders Menschen im Business Alltag, die häufig Pumps oder High Heels tragen, können in Hausschuhen ihren Stress abschütteln und ihren Füßen eine große Portion Entspannung gönnen. Jetzt können Sie sich dank der preiswerten Marken im Siemes Schuhcenter Onlineshop auch Zuhause perfekt in Szene setzen, ohne auf Komfort und Qualität verzichten zu müssen.

Bequeme Hausschuhe kaufen für Damen bringen Entspannung und Gemütlichkeit

Die bekannte Marke Birkenstock, die heute für besonders hohe Qualität und hervorragenden Tragekomfort steht, hat sich damals erst auf Schuheinlagen konzentriert.

Konrad Birkenstock eröffnete 1896 zuerst zwei Läden in Frankfurt am Main und verkaufte dort seine eigens angefertigten Schuheinlagen, die sich schnell als der absolute „Renner“ erwiesen. In Kombination mit der flexiblen Korkeinlage, kam ihm 1964 die Idee zur erste Birkenstock Fußbettsandale, die erst Schwierigkeiten hatte sich zu etablieren. Die Umstellung der Ärzte und des Pflegepersonals auf die gemütlichen Birkenstock Sandalen, brachten die unkonventionellen Hausschuhe für Damen zu Ihrem Bekanntheitsgrad und verlieh ihnen einen Kultstatus, der bis heute zelebriert wird. Die gemütlichen Hausschuhe gibt es in verschiedenen Formen und für jede Jahreszeit. Von vorne geschlossenen Damen Hausschuhen, bis hin zur luftigen Hausschuh Sandale können Sie alles im Siemes Schuhcenter Online-Shop finden. Dezente Farben, die Ihr Outfit abrunden, oder bunte, auffällige Pantoffeln für Damen, die jeden Look auffrischen. Wir haben für Jeden etwas Passendes dabei.

Filter Ihre Auswahl:
Beliebtheit
Preis ab
Preis auf
Neu
Beliebtheit

Jetzt Hausschuhe auf Schuhcenter.de entdecken!

Ein Hoch auf die Gemütlichkeit! Bequeme, kuschlige und gemütliche Hausschuhe machen jede Heimkehr zum Highlight. Ob Filz Hausschuh oder klassischer Birkenstock - in bequemen Hausschuhen lassen Damen den Stress hinter sich und gönnen ihren Füßen eine wohlverdiente Pause. Klassische Damenhausschuhe sind schlicht gehalten, wie klassische Damen Pantoffeln. Damen, die es farbenfroh mögen, entscheiden sich für süße Hausschuhe mit raffinierten Applikationen, wie Stickereien oder Strass-Steinchen. Neben Design spielt Tragekomfort eine wichtige Rolle. Hausschuhe begleiten uns in der Freizeit, ganz nach dem Motto: Reinschlüpfen und entspannen!



Píkur og typpi

23 Nóv

Þetta er Buck Angel. Hann er með píku.

http://buckangelforher.com

Hann er líka klámmyndaleikari og fyrirsæta – og framleiðir að auki sínar eigin myndir. Buck er oft kenndur við trans-aktívisma, en sjálfur segir hann: „I am not a trans activist, I am an advocate for people who do not fit in the „box“. I want all people to feel inspired by my message of self acceptance. I really want to help change the world view on this.“ (Ég er ekki trans-aktívisti, ég er talsmaður fólks sem passar ekki inn í kassann. Ég vil að allt fólk finni innblástur í skilaboðum mínum um sjálfsviðurkenningu. Ég vil virkilega hjálpa við að breyta sýn heimsins á þetta.)

Hvað sem því líður hefur hann verið duglegur við að boða fagnaðarerindi sitt; „It’s not what’s between your legs that defines you!“ eða „Það er ekki það sem er á milli lappanna á þér sem skilgreinir hver þú ert!“ og hefur þetta verið boðskapur transaktívista um heim allan.

Mín viðbrögð

Vitiði hvað? Þegar ég rakst á vefsíðu Buck, þá hélt ég að ég hefði séð eða ímyndað mér allt. Ég var svo ótrúlega naív að halda að fátt gæti sjokkerað mig lengur, að ég gæti einhvernveginn séð allt fyrir. En þegar ég rakst á vefsíðu Buck Angels í sumar, hristi hún einhvernveginn upp í mér. Ekki það að ég hafi ekki vitað af þessari „útgáfu“ fólks áður, Buck gerði mér hins vegar grein fyrir því með myndum sínum að ég hef barasta frekar stereótípískar hugmyndir um einhverja útgáfu karlmennsku, fordóma jafnvel. Ég veit ekki nákvæmlega hverjar þeir eru, ég á ekki enn til orð yfir þá, en ég veit að þegar ég sá píku á þessum tattúveraða, krúnurakaða massaköggli, þá brá mér. Sýn mín á manninn breyttist svo um munaði.

Sjáið til. Satt að segja þá þykja mér yfirleitt svipað útlítandi karlmenn fráhrindandi, þá meina ég kynferðislega. Áður en ég sá píku Bucks tengdi ég útlit hans við sterapumpaða, massaða húrflúraða gaura á mótorhjólum, eða ræktarsjúka, prótínduftétandi sterabolta, og ég fann einhvernveginn bara pungsvitafýlu og heyrði karlrembubrandara óma í loftinu. En allavega. Svo skrollaði ég niður síðuna og mynd birtist á skjánum, og þegar ég var búin að skrolla alla myndina inn á skjáinn fékk ég áfallið. Já. Það var alls ekkert stórt, ég svitnaði hvorki né titraði, en hjartað í mér hoppaði. Píka! Ég var að sjá eitthvað alveg splunkunýtt. Eitthvað sem ég hafði aldrei séð áður. Og það sjokkeraði mig svolítið. Og þarna sat þessi undarlega manneskja fyrir nakin á ljósmynd, yfir sig stolt af sjálfri sér. Ég skrollaði lengra og þar birtust myndir af Buck í kynlífsstellingum. Á einni myndinni eru þrír karlmenn. Buck liggur á borði, einn maður er að ríða honum, á meðan annar heldur höndum hans.

http://buckangelforher.com

http://buckangelforher.com

Það sem mér þótti áhugavert, auk þess að uppgötva enn eina fordóma mína, var að þarna vaknaði ég sérstaklega til umhugsunar um það hvernig klámheimurinn, alveg eins og önnur umræða um kynlífsþjónustu (jafnvel oft og tíðum kynlíf yfirhöfuð), er oft smættaður í sína einföldustu, og raunar naívustu mynd, sem er sú af manni sem ríður konu. (Fyrir utan það hvað klámið getur látið gott af sér leiða, eins og þetta sjokk mitt sagði mér, en meira um það síðar.)

Og út frá þessu hversu mikið, í femínísku fræðum og hugmyndum um kynlífsathafnir, klám og vændi, einblíning á konuna sem fórnarlamb karlmannsins hefur ráðið ríkjum.

Þessa mynd væri t.d. hægt að greina sem niðurlægingu manneskjunnar með píkuna, henni er haldið í stellingu af karlmanni sem hjálpar félaga sínum við að niðurlægja líkamann með þesstilgerðu gatinu. Nema þarna er búið að fokka í hinu heterónormatíva. Þetta er ekki kona þarna á borðinu. Þetta er karlmaður. Með píku.

Fórnarlambsvæðingin

Ég lærði snemma að setja upp kynjagleraugu. Fyrst var það ábyggilega þegar ég vann verkamannvinnu. Í gegnum tíðina hef ég unnið slatta af „karlastörfum“ og kann mikið af hlutum sem eru yfirleitt kenndir við karlmenn, eins og vélaviðgerðir og forritun. En ég nota gleraugun satt að segja ósköp lítið í dag. Það sem gerði mig afhuga hugmyndinni var það að ég fór, eftir ítrekaða notkun þeirra, að upplifa mig sem fórnarlamb. Ég hafði sökkt mér svo svaðalega í fræðin og hugmyndirnar sem segja að feðraveldið og karlmenn misnoti konur, að ég sakaði á einum tímapunkti kærastann minn um að vera að misnota mig kynferðislega, út af því að ég var ekki fullkomlega í stuði fyrir kynlíf þann daginn.

Hvað gerðist? Ég setti mig í fórnarlambshlutverkið. Þennan dag var ég kona sem karlmaður gæti misnotað. Ekki út af því að sú væri hans ætlun, heldur út af því að það væri í hans eðli. Ég var ekki að horfa á aðstæðurnar. Það var raunar ekkert í gangi þennan daginn ólíkt öðrum, annað en það að ég var ekki fullkomlega í stuði, þannig að í stað þess að gleyma mér í losta fór ég að hugsa á sömu nótum og ég hafði verið að hugsa daginn áður, og þar áður. Um að feðraveldið og karlmenn almennt væru alltaf að misnota líkama kvenna. Og á þessari stundu smættaði ég sjálfa mig í líkama með gati sem hægt var að misnota, og upplifði mig þannig misnotaða.

Öfugar forsendur

Úff. Það var dramatískt kvöldið sem við ræddum þetta, ég og hann. Hann, femínískur einstaklingur, fékk auðvitað áfall og leið eins og einhverju ógeði. Hafði ekkert áttað sig á því hvað var í gangi inn í hausnum á mér og treysti mér, eins og ég honum, til þess segja bara til ef ég væri ekki í stuði.

Ég áttaði mig á því að forsendur fórnarlambshugsunar minnar voru ekki þær að ég hafði verið misnotuð og þurfti að rísa upp gegn því, heldur þær að ég hafði gert mér upp þá ímynd af sjálfri mér sem konu, að mig væri auðvelt að misnota af karlmanni. Hugsun sem hafði ekki verið til í mér áður en ég sökkti mér í þessar hugmyndir um karlmanninn sem afræningja. Og meira úff. Það var sorglegt að upplifa kærastann sinn, sem maður treystir og elskar og þekkir ekkert frá nema virðingu og tillitssemi, í þessu hlutverki. Þvílíkur dónaskapur sem þessi ásökun mín var í raun gagnvart honum, þegar hann hafði bara viljað elska mig.

Og ég áttaði mig á skaðsemi fórnarlambsvæðingar kvenna.

„Penetrative intercourse is, by its nature, violent“

Mér varð líka hugsað til samkynhneigðra karlkyns vina minna. Og hversu afspyrnumikil einföldun slík væðing er t.d. í því samhengi. En líka hversu ótrúlega lítilsvirðandi fórnarlambsvæðing er fyrir konuna. Ég rek rætur fórnarlambsfemínismans til álíka hugmynda og hennar Andreu Dworkin, en í bók hennar Intercourse má lesa: „penetrative intercourse is, by its nature, violent“ (kynmök þar sem einhverju er stungið inn í eitthvað (hvernig í andskotanum þýðir maður penetrative og intercourse?) eru í eðli sínu ofbeldisfull).

Það sem hún átti við með þessu var auðvitað ekki það að kynlíf væri alltaf ofbeldi, eða jafnvel nauðgun eins og andstæðingar hennar hafa reynt að sýna fram á. Tilvitnunin er nefnilega oft slitin úr samhengi:

„Penetrative intercourse is, by its nature, violent. But I’m not saying that sex must be rape. What I think is that sex must not put women in a subordinate position. It must be reciprocal and not an act of aggression from a man looking only to satisfy himself. That’s my point.“

(Kynmök þar sem einhverju er stungið inn í eitthvað eru í eðli sínu ofbeldisfull. En ég er ekki að segja að kynlíf þurfi endilega að vera nauðgun. Ég trúi því að kynlíf megi ekki setja konuna í óæðri stöðu. Það verður að vera gagnkvæmt og ekki stundað með yfirgangssemi manns sem er bara að leita eftir því að fullnægja sjálfum sér. Það er punktur minn.)

Eins og ég sagði áðan er því oft haldið fram af andstæðingum Dworkin að hún hafi sagt að öll kynmök séu nauðgun konunnar (hún sjálf einblínir á konur og karla í samhenginu, sem er ansi úrelt í nútímanum þar sem meiri almenn vitneskja er um fólk sem fæðist ekki inn í hin heterónormatívu kynjahlutverk). Hún neitaði þessu sumsé auðvitað alfarið, hún stundaði jú væntanlega eitthvað kynlíf sjálf, en ég hef þó mínar efasemdir um hversu heilbrigða sýn hún hefur haft á kynlíf. Ég hef allavega litla trú á því að svona neikvæð greining á eðli samskipta kvenna og karla muni verða til þess að fleiri karlmenn virði konur, og að fleiri konur segi hvað það er sem þær vilja. Það er þessi demóníseríng. Hvernig færðu manneskju í lið með þér sem þú ert búin að úthrópa sem geranda ofbeldis á grundvelli líkamsbyggingar? Og hvernig mun konan, fæddur þolandinn, þora að láta þennan ofbeldismann vita hvað hann sé að gera rangt? Þessar hugmyndir verða hins vegar til þess að búa til óvini í fólki með typpi og fólki með píku.

Ég sé hennar sýn að auki sem svo að hún geri í raun lítið úr konum, geri þær að passívum þiggjendum, þolendum. Og þar finnst mér hún í raun vera að viðurkenna þetta vald karlmannsins yfir konunni, valdið sem hún er að gagnrýna.

Valdefling kvenna heilbrigðari nálgun?

Heilbrigðari þykir mér persónulega nálgun pro-sex femínista, sem vilja t.d. finna nýja leið til þess að ræða um kynlíf þannig að konan sé ekki alltaf þiggjandi og karlinn gerandi. Hér gerir t.d. ein kona tilraun til þess að búa til orð yfir það sem ég vil kalla á íslensku að umlykja einhvern, valprehension, alveg eins og til er orð yfir það þegar typpi er stungið inn í píku, penetration.

Ég lít nefnilega miklu frekar þannig á það kynlíf sem ég stunda. Ég er sjaldnast bara þiggjandi eða þolandi, eða maðurinn bara gerandi, gefandi. Nema kannski að samþykki sé þar um. Hann fær hins vegar heiðurinn af því að ég umlyk getnaðarlim hans á ýmsa vegu. Og þessi leið til að líta á hlutina gjörsamlega byltir í mínum huga hugmyndinni um konur sem fórnarlömb, en eflir þær aftur á móti sem einstaklinga með frjálsan vilja.

Og í samhengi við mök tveggja karlmanna kemur þetta heim og saman. Báðir geta riðið og báðum getur verið riðið. Annar er að stinga inn, hinn er að umlykja. Ah.

Ég er miklu hrifnari af svona hugsunarhætti því hann lætur mig, sem konu, líta út fyrir að hafa allavega eitthvað um málin að segja.

Þátttaka femínista í heterónormatívi feðraveldisins

Í Michigan er einu sinni á ári, í ágúst, haldin femínísk tónlistarhátið kvenna, Michigan Womyns Music Festival. Hún hefur verið haldin allt frá árinu 1976. Það sem er athugavert við hátíðina og hefur raunar verið gagnrýnt harðlega er vilji aðstandenda hennar til þess að hleypa eingöngu inn fólki sem er WBW, womyn-born-womyn. Það eru konur sem fæðast í kvenlíkama, eru aldar upp sem konur, og líta á sjálfar sig sem konur enn þann dag í dag.

Og þetta er ekkert grín, transfólki hefur verið hent út af hátíðinni. Transfólk efnir því til mótmæla ár hvert fyrir utan hátíðina, Camp Trans.

Og þá komum við aftur að þeim og ástæðunni fyrir því að ég talaði um sjokk mitt þegar ég sá píkuna á Buck Angel. Hvað er eiginlega kona? Eru konur sem láta breyta sér í karlmenn svikarar við kyn sitt og ættu því ekki að fá að vera á kvennahátíðum? Hver er ástæðan fyrir því að hleypa þeim ekki inn þegar þessir einstaklingar hafa fæðst í kvenlíkama og verið aldir upp sem konur, og þekkja þannig sjónarhorn kvenna á samfélagið? Eða þeim einstaklingum sem skilgreina sjálfa sig sem konur þó þeir hafi ekki fæðst í kvenlíkama og/eða verið aldir upp sem konur? Er maður kona eingöngu ef maður er fædd kona, hefur verið alin upp sem kona og heldur enn fram að maður sé kona? Hvað með fólk sem fæðist með AIS, sem eru t.d. erfðafræðilega karlmenn en fá þó ekki typpi? Hvernig skilgreinirðu konu frá ekki-konu?

Eða er ástæðan paranoja? Mega einstaklingar sem eru eða hafa einhverntímann verið með typpi ekki vera með því að þeir eru mögulegir ofbeldismenn og hátíðin eigi að vera safe-space kvenna? Er það til þess að sanna að konur geta gert hvað sem er án þess að eitt skitið typpi komi við sögu? Ég veit það ekki. En ég veit að minn femínismi snýst um það að ég vil drullu yfir feðraveldið og að ég vil standa jafnfætis öllu öðru fólki, óháð kyngervi eða kynferði eða hvað það nú er. „Konur“ fyrir mér, í femínísku samhengi, eru að sama skapi einstaklingar sem hafa fundið fyrir þeim áhrifum af feðraveldinu sem femínisminn fjallar um. Hafa fundið og upplifað mismunun gagnvart sér sem einstaklingum á grundvelli kyngervis eða kynferðis. Þannig myndi ég t.d. samþykkja Buck Angel sem konu, ef hann vildi að ég tæki það til greina, og þannig myndi ég samþykkja það að Buck Angel ætti að mega mæta á femíníska hátíð fyrir konur ef honum sýnist.

Fordómar

Mér finnst þessir tilteknu femínistar taka þátt í því að viðhalda íhaldssömum normum feðraveldsins, eins og stereótípískum hugmyndum um hvað sé karlmaður og hvað sé kona, og auk þess viðhalda fordómum á grundvelli kynferðis/gervis. Þær sýndu þarna í verki að þeim finnist transfólk mögulega vera óæðri útgáfur af þeim sjálfum (hafa a.m.k. ekki neitað því svo ég viti).

Ég sé samhengi í hugmyndum aðstandenda hátíðarinnar um hvað megi segja að sé kona, og fórnarlambsvæðingarinnar. Mér dettur nefnilega engin önnur ástæða í hug fyrir því að hleypa ekki transfólki inn á þess hátíð, önnur en sú að vernda þurfi „alvöru“ konur fyrir þessum semí-karlmönnum. Þessum ofbeldismönnum sem viðhalda feðraveldinu. Konurnar á hátíðinni þurfi safe-space frá þessum fyrirbærum sem geta mögulega beitt þær ofbeldi með því t.d. að stinga typpinu sínu (líkamlegu, fjarlægðu eða ímynduðu) inn í þær. Eða hvað? Af hverju hafa engar ástæður verið gefnar fyrir þessari stefnu, af hverju má ekki finna upplýsingar um þetta á FAQ síðu hátíðarinnar?

Þetta kallast allavega fordómar.

Ofbeldið, niðurlægingin og allir hinir

Ég hef engan áhuga á að væna íslenska femínista almennt, eða einhverja ákveðna femínistahópa hér á landi um transfóbíu, ég vil að það sé skýrt, en ég sé hér samhengi: Í umræðu um vændi og mansal gleymist nefnilega langoftast að minnast á karlmenn, drengi og transfólk sem það stunda / í því lenda. Í frábærri umfjöllun um ítarlega rannsókn sem ég hlekkja einnig á hér til hliðar, á ungmennum sem stunda vændi í New York, kemur t.d. fram að um 45% allra ungmenna sem eru í þessum aðstæðum eru drengir (auk þess sem eingöngu 10% allra þessara krakka í rannsókninni hafa milligöngumann eða melludólg einhverskonar, en það má lesa um í greininni).

Í klámheiminum má einnig benda á að risastór hluti þess efnis sem er framleitt eru upptökur eða myndir af tveimur eða fleiri karlmönnum að stunda kynlíf.

Ef kynlíf þar sem einn stingur einhverju inn í annan er í eðli sínu ofbeldisfullt, eru þá ekki karlmenn, transfólk og ungir drengir líka fórnarlömb? Af hverju er þeim sleppt út úr umræðunni þegar hluti þeirra í þessum heimi er eins stór og raunin er? Af því að þeir eru með typpi og gætu mögulega beitt einhvern ofbeldi með því? Er bara allt í lagi að fólk með typpi sé beitt ofbeldi? Getur þetta ekki kallast ofbeldi ef karlmaður verður fyrir því? Hafa karlmenn almennt meira val en konur um hvort þeir „lendi“ í vændi eða klámi? Nei, hvað? Ég í alvöru skil ekki og vil endilega heyra útskýringar. Ég hef ekki fundið þær sjálf.

Smjattsmjatt

Tuggan um fórnarlambið konuna og óargadýrið, karlmanninn með typpið, er einfaldlega íhaldssöm og þröngsýn – og er að auki orðin úrelt í upplýsingu nútímans. Það er til fólk sem fílar ólíklegustu hluti, þar á meðal það að láta taka myndir af sér á meðan það fær fullnægingu, eða að ókunnugir frói sér yfir myndum af því. Klám er ekki bara niðurlæging kvenna þó að þannig klám sé til, og vændi er ekki mansal.

Alveg eins og sumir fíla að láta binda sig, aðrir að ríða uppá turnum eða undir runnum, enn aðrir í trúboðastellingu í myrkri og undir sæng. Og alveg eins og það er til fólk sem lætur sér lynda störf sem mér þættu niðurlægjandi, viðbjóðsleg eða ólíðandi eins og í banka, álverum eða útgerðum. Þá er til fólk, og jafnvel konur, sem fíla ágætlega vinnuna sína við að fullnægja öðrum.

Og mér þykir mikilvægt að femínistar þeir sem halda þessum fórnarlambshugmyndum á lofti, átti sig á því að með því eru þeir að gera lítið úr fólkinu sem velur sér hlutverkin umdeildu, og ýta undir brennimerkingu og lítilsvirðingu þess. Auk þess að brennimerkja þá jafnréttissinnuðu karlmenn sem t.d. leika í klámmyndum, og virða mótleikkonur sínar, sem ofbeldismenn.

Baráttan femínista gegn klámi og vændi er jú svipuð baráttu trúarhópa um allan heim; allt sem er allsbert og ósiðlegt (í þeirra skilgreiningu) skal banna. Og trúarhópar margir hverjir eru nú aldeilis þekktir fyrir fordóma gagnvart minnihlutahópum – og sexisma – og ást á feðrveldinu. Ég ætla ekki að leggjast svo lágt að segja að fórnarlambsfemínistar, bannfemínistar og trúarnöttarar séu almennt saman í liði, en þetta er umhugsunarvert.

Ég er a.m.k. löngu búin að spýta fórnarlambstuggunni í klósetti, hún gerði mér bara illt.

Umræðuna á hærra plan?

Já, takk. Ég vil heyra fólk viðurkenna það þegar því blöskrar eitthvað. Ég vil t.d. að tilfinningarökin sem Eva Hauksdóttir, Einar Karl og Kristinn Theódórsson tala um fái viðurkenningu sem akkúrat það, tilfinningarök. Að það sé allt í lagi að hrópa „mér finnst þetta bara ógeðslegt og niðurlægjandi!“ án þess að fá fyrir það skítkast. Þessar skoðanir megi ræða, en að svo sé hægt að halda áfram að ræða málin útfrá hinu víðara samhengi. Útfrá staðreyndum og upplifunum fólks sem á í hlut, en ekki hugmyndafræði þeirra sem heima sitja.

Mér finnst til dæmis bannfemínistar og fórnarlambsfemínistar almennt frekar ósanngjarnir og þröngsýnir. En ég er ótrúlega mikið til í að heyra útskýringar á því að svo sé ekki, og ég er ótrúlega mikið til í að heyra rök þeirra fyrir því að klám og vændi sé alltaf slæmt, niðurlægjandi eða mannréttindabrot, ekki yfirlýsingar um að þannig sé það nú bara, það sé almenn vitneskja, sem er svo rökstudd með t.d. sálfræðiþeóríum í stað staðreynda. (Eða lélegum, hlutdrægum rannsóknum) Ég er ósköp til í að heyra skoðanir fólks, en finnst óþolandi þegar mér líður eins og verið sé að reyna að dulbúa tilfinningar og skoðanir sem staðreyndir.

Umræddir femínistar þyrftu beisikklí að sannfæra mig um að ég sé fórnarlamb ef ég læt taka af mér klámmynd, til þess að sannfæra mig um að forræðishyggja þeirra eigi rétt á sér.

Auglýsingar

35 svör to “Píkur og typpi”

  1. Nagmús 23/11/2011 kl. 14:57 #

    Frábær grein! Enn einn gullmoli Móðursýkinnar!

    Buck minnti mig strax á hann Lazlo Pearlman: http://www.lazlopearlman.com/home.cfm —- Frábær heimildamynd um hann, Fake Orgasm, var sýnd á kvikmyndahátíðinni RIFF árið 2010. Mæli sérstaklega með henni.

  2. Kristinn 23/11/2011 kl. 15:24 #

    Mögnuð grein. Gaman þegar fólk þorir að vera hrátt og beitt. Verst það það krefst nánast nafnleyndar, eins og hér. Það verður að hafa það – enn um sinn.

    Ég fagna því að fórnarlambs- og bannfemínisma sé hafnað af konum. Ég fæ vitaskuld ekkert nema skammir fyrir, þar sem ég er karl, en þið Eva standið ykkur til allrar hamingju eins og hetjur við að benda á annmarka þeirrar hugmyndafræði/þeirra trúarbragða.

    Það er engin spurning að samfélagið er mjög karllægt og klikkað og það er klárlega eitthvað sem á að atast í og eiga við – af krafti. En fórnarlambsfemínismi er eins röng nálgun við það og hægt er að ímynda sér, einmitt af því að hann fer gjarnan hringinn og verður stofnun sem viðheldur skekkju með því að gera konum upp vesalingsskap og treysta því aldrei þegar þær segjast ekki upplifa sig sem fórnarlömb. Verður bannhyggja og bókstafstrú.

    Varðandi vísunina í mína grein, þá tek ég undir það að fólk má alveg hafa sínar skoðanir og æpa upp af ógeði ef svo ber undir (þarf þó að huga að því að særa helst ekki aðra með því). En þegar slík ógeðis-viðbrögð eru nánast gefin og fiskað er eftir þeim til að færa rök fyrir einhverju, án þess að mjög margt annað komi til, er um afskaplega ómerkilega aðferðafræði að ræða – og henni er því miður ansi mikið beitt í vondum greinum um eitt og annað, ekki síst femínisma.

    mbk,

  3. Móðursýkin 23/11/2011 kl. 21:43 #

    [Innskot Móðursýkinnar: Þetta er svar við Kristni]

    Takk fyrir! Ég er hrifin af nafnleynd í umræðum um svona viðkvæm málefni. Það veitir fólki frelsi til þess að takast einlægar á við það sem erfitt er að nefna.

    Ég held við séum einmitt nokkurnveginn sammála um tilfinningar og skoðanir í umræðum, góður punktur þinn með að passa sig á því að særa ekki aðra. Það er hægt t.d. með því að muna að tala út frá sjálfum sér þegar maður lætur í ljós skoðanir sínar og tilfinningar, í stað þess að henda fram sleggjudómum sínum, þessum sem við öll höfum í okkur.

    Það mega auðvitað allir hafa sínar skoðanir á því hvað þeim finnst sjálfum gott eða slæmt að gera. En að básúna það sem sannleika er hættulegt, það er nauðsynlegt að gera greinamun þarna á milli.

    Við gerum okkur flest grein fyrir því að áreitið í formi þvengmjórra fótósjoppaðra auglýsingafyrirsætna og megrunarkúra fjölmiðla, svo eitthvað sé tiltekið, láta konum á öllum aldri líða eins og þær séu ekki nógu fallegar. Við vitum að þetta er vandamál í samfélaginu; átraskanir og fegrunaraðgerðir eru t.d. á góðri leið með að verða að normi. Á Knúzinu var t.d. fjallað ágætlega um þetta hér: http://www.knuz.is/2011/11/killing-us-softly.html

    Stöðug umræða um hversu niðurlægjandi, ógeðslegt og ofbeldisfullt vændi er, og hvað sé á móti rétt, gott og fallegt kynlíf, er að sama skapi líkleg til þess að valda neikvæðum viðbrögðum hjá þeim sem vændi stunda (eða ótýpískar kynlífsathafnir); t.d. sjálfsfyrirlitningu eða einhverskonar brengluðum hugmyndum um sjálfið. Hvað þá hjá þeim sem eru ekki að stunda vændi af fúsum og frjálsum vilja, sem er fólkið sem átti að bjarga með umræðunni til að byrja með.

    Mér þykir áhugavert að skoða þetta í samhengi. Og mér þætti áhugavert að vita hversu slæm áhrif brennimerking samfélagsins hefur áhrif á fólk sem stundar vændi, í samhengi við slæm áhrif iðjunnar sjálfrar.

  4. Móðursýkin 23/11/2011 kl. 21:46 #

    [Innskot Móðursýkinnar: Þetta er svar við Nagmús]

    Takk!

    Ég hef ekki séð myndina en hafði heyrt um hana, ég ætla að skoða. :)

  5. Davíð 24/11/2011 kl. 01:15 #

    Vá…bara vá!! Þú ert nýja hetjan mín :)

  6. Eva ísfeld 24/11/2011 kl. 09:17 #

    Þetta er ein besta grein sem ég hef lesið á netinu. Þakka þér fyrir.

  7. Sveinn Ómar 24/11/2011 kl. 12:36 #

    ahhhhhh ferskt loft skynseminar … ljúfengt

  8. Axel Þór 24/11/2011 kl. 12:54 #

    Góð grein.

    Ég vildi óska þess að umræðan um kynjajafrétti færðist meir í átt að því að við erum öll manneskjur, óháð því hvort við erum með skaft eða gat á milli stórutánna.

  9. Þorsteinn Vilhjálmsson 24/11/2011 kl. 13:00 #

    Flott grein. En það er lítil tenging milli þess sem þú fjallar um í byrjun greinarinnar og þess sem þú fjallar um undir lok hennar. Vafasöm kynjamörk, kynuslakynlíf, barátta transfólks fyrir viðurkenningu, þetta er allt afar áhugavert. Pro-sex femínísk gagnrýni á Dworkin einnig, pro-sex femínismi almennt líka. Ég held að það sé alveg satt að það þurfi meiri vókal skrif í þá áttina.

    En svo hrynur allt í klisjuna að íslenskir femínistar séu trúarhópur (sem þú snilldarlega fullyrðir án þess að fullyrða). Mér virðist að allt niðurlagið sé hvað helst hannað til þess að æsa upp svona góða magatilfinningu hjá þeim sem láta femínista fara í taugarnar á sér, og eru eiginlega helst til einmitt þeir bloggarar sem þú linkar á í greininni. En tengt meginefni greinarinnar – píku og typpi og öllu þar á milli – er það ekki.

    Hvað varðar tilfinningarök, þá finnst mér gagnrýni á þau koma aðallega frá fólki sem hefur nýuppgötvað og einblínir á afstæðishyggju og aristótelískar rökhríslur. Það er gott og blessað. En ef við gefum okkur að samfélag sé til og það eigi að fúnkera á réttlátan hátt þá þarf einhver siðferðiskennd að koma inn í málið; og siðferði er byggt á tilfinningum. Þess vegna skipta tilfinningarök afskaplega miklu máli og hin týpíska gagnrýni á þau hljómar, fyrir mér, barnalega (rétt eins og mínum hugmyndafræðilegu andstæðingum mun þykja þetta ofangreint hljóma barnalega.)

    Um restina af seinni helmingnum þá er voða lítið hægt að segja. Skilgreiningin á vændi er vissulega ekki sú sama og á mansali. Skilgreiningin á klámi er vissulega ekki sú sama og á misnotkun. En flestir femínistar sjá afskaplega mikil tengsl þarna á milli. Sú staðreynd fer furðulega mikið fyrir brjóstið á furðulega mörgum. Og ég hef aldrei séð íslenskan femínista segja neitt slæmt um eða diskrímínera á nokkurn hátt gegn transfólki, né er það líklegt til að gerast.

  10. Kristinn 24/11/2011 kl. 13:40 #

    [Innskot Móðursýkinnar: Þetta er svar við Þorsteini Vilhjálmssyni]

    Femínismi á íslandi er að stórum hluta trúarhreyfing. Það er engin klisja, heldur raunsönn lýsing á hegðun hennar. Það á að sjálfsögðu ekki við alla femínista, en nógu margir áberandi talsmenn tjá sig þannig til að það blasir við að um trúarbrögð er að ræða hjá ansi mörgum þeirra.

    Slíkur femínismi fer ekki „í taugarnar“ á fólki, heldur vekur ugg hjá fólki í ljósi þess hve ofstækisfullur og lítt sannleikselskandi hann er.

    Tilfinningarök eru að sjálfsögðu hluti af myndinni í samfélagi sem mótast af gildum sem aftur eru að einhverjum hluta tilfinningar. En femínistar skoða ekki tilfinningarök, þeir beita þeim. Niðurstaðan er gefin og það er ekki vel séð að niðurstöðurnar séu skoðaðar með öðrum aðferðum en þeim sem femínistar hafa valið að notast við.

    Orðræða femínistanna er fokin út í veður og vind stóryrða og ýkja. Í stað þess að viðurkenna það bara og horfast í augu við að það er vandamál sem mikivægt er að eiga við, kjósið þið að þrefa og snúa út úr við hvert tækifæri – og helst að drulla yfir andmælendur í hverju skrefi.

    Það má berjast fyrir öllum sjónarmiðum femínistanna með jarðbundnara orðavali og raunsannari fullyrðingum um gang mála. En ef markmiðið er sænska Könskriget er það vitaskuld ekki það sem femínistar vilja. Þá eru það völd sem öllu máli skipta og tilgangurinn helgar meðalið.

    Nokkrir femínistar hafa tekið að fjalla um málin með hætti sem tónar mun betur við hugsjónir um velferð kynjanna og opna og heiðarlega umræðu. Eva Hauks og Móðursýkin eru þar kærkomnar raddir.

    Það að láta eins og ég sjálfur og örfáir aðilar séu uppistaðan í óánægjunni með femínismann á Íslandi er argasti misskilningur. Fólk þorir hinsvegar lítið að láta í sér heyra af ótta við að fá viðlíka útreið og Davíð Þór fékk um daginn.

    En vonandi mjakast þetta allt saman í rétta átt og femínisminn heldur áfram að gera góða hluti.

    mbk,

  11. Kristinn 24/11/2011 kl. 13:45 #

    [Innskot Móðursýkinnar: Þetta er svar við Móðursýkinni]

    Takk fyrir svarið.

    Þessi umræða er mikilvæg og mér þykir þú taka vel á henni.

    En eins og sést á innleggi Þorsteins hér að neðan eigum við langt í land með að ná til hinna sannfærðu. Vilji femínista til að skoða gagnrýni á hreyfinguna er lítill.

    mbk,

  12. Móðursýkin 24/11/2011 kl. 14:50 #

    Þorsteinn, takk fyrir svarið, og hólið. Samhengið er þarna ef þú vilt sjá það. Greinin er mögulega frekar abstrakt í augum einhverra, enda eru þetta hugleiðingar mínar um ýmisskonar mál. Ég hef meira að segja spáð í því að stimpla á allar mínar greinar „hugleiðing!“, til þess að fólk velji sér ekki að lesa þær sem lélegar röksemdafærslur eða fræðigreinar og bregðist þannig við þeim. Allt í þessari grein tengist þó því sem ég lagði upp með.

    Nálgun mín átti að vera önnur en oft þegar skrifað er um pólitík einhverskonar, mig langaði einfaldlega til þess að skrifa af einhverri smá einlægni um þessi mál. Þannig er t.d. umfjöllun mín um fórnarlambsvæðingu byggð á tilfinningarökum, út frá minni reynslu og upplifun af því hvernig hún hafði áhrif á mitt líf. Niðurlagið um tilfinningarökin er t.d. vísun í það.


    Samhengið sem ég sagðist sjá, á milli fordóma femínistanna sem halda tónlistarhátíðina, og femínista sem prédíka hvað vændi og klám sé slæmt, eiga það sameiginlegt að sýna fordóma í verki. Í einu tilfelli fordóma gagnvart transfólki, hinu gagnvart þeim sem velja sér svona „niðurlægjandi“, eða ógeðsleg störf. (Ég tek skýrt fram í greininni að ekki vilji ég væna íslenska femínista um transfóbíu.)

    Hvor hópurinn fyrir sig vill kannski engum slæmt, vilja bara í einu tilfellinu að konur fái að vera útaf fyrir sig, hinu að enginn þurfi að vinna störf sem þeim þykir niðurlægjandi. En með því að segja að kona sé bara kona ef blablabla…, og með því að segja að starf einhvers sé niðurlægjandi, ertu að sýna fordóma. Transfólk og vændisfólk eru jaðarhópar. Hópar sem eru enn að berjast grimmt fyrir sínum réttindum og því að losna við brennimerkingu samfélagsins. Því er um að gera að benda á það sem gerir þeim lífið leitt. (Ég skrifaði enn meira um þetta í kommenti hér fyrir ofan, í svari við Kristni.)

    Ástæðan fyrir því að Buck Angel er t.d. nafngreindur, er sú að hann benti mér á mína fordóma. Þannig var ég að ganga út frá því að ég hefði í mér fordóma, og að sama skapi að við eigum þá öll í okkur og þurfum öll að passa okkur.


    Ég gæti trúað að þú þurfir að lesa greinina aðeins betur, og lesa hana þá kannski með það í huga að skotið á femínistana í samhengi við trúarhópa er frekar innskot en nokkuð annað?

    Ábendingin um klisjur er þó fín, ég hef ósköp lítinn áhuga á að nota lúalegar klisjur málflutningi mínum til framdráttar (held þeir virki að vísu öfugt), en stóðst ekki mátið í þessu innskoti. Ég sjálf fæ tunnel-vision þegar ég sé hallærislegar móðganir eða álíka í textum þeirra sem ég er ósammála, þannig að ég mun taka þetta til mín.

  13. Óli Helgi 24/11/2011 kl. 16:44 #

    Frábær grein takk fyrir að skrifa þetta!

  14. Hinrik Þór 24/11/2011 kl. 18:56 #

    takk!

  15. Andri Reynir Einarsson 24/11/2011 kl. 23:49 #

    Frábær grein, vel gerð. :)

  16. Einar Árni Friðgeirsson 25/11/2011 kl. 03:30 #

    „Ég lít nefnilega miklu frekar þannig á það kynlíf sem ég stunda. Ég er sjaldnast bara þiggjandi eða þolandi, eða maðurinn bara gerandi, gefandi. Nema kannski að samþykki sé þar um. Hann fær hins vegar heiðurinn af því að ég umlyk getnaðarlim hans á ýmsa vegu. Og þessi leið til að líta á hlutina gjörsamlega byltir í mínum huga hugmyndinni um konur sem fórnarlömb, en eflir þær aftur á móti sem einstaklinga með frjálsan vilja.“

    – Mæli eindregið með því að þú leitir uppi fyrirlestra og/eða skrif goðsagnafræðingsins Joseph Campbell um elstu trúarbrögð mannkyns, frá Neolithic tímabilinu(þ.e seinni hluta steinaldar), og hversu innblásin þau eru af kynlífi, sem var náttúrulega bara einn stór leyndardómur fyrir fólki þess tíma sem hafði ekki hugmynd um af hverju börnin fæddust.

    Ferð hinnar karlkyns hetju inn í hellinn þar sem hann deyr og endurfæðist, þar sem hið guðlega skapandi afl býr o.s.frv. Allt löðrandi í mismunandi útsetningum af þessarri grundvallar mýtu allt fram til þess tíma sem að eingyðingstrúarbrögðin láta virkilega á sér kræla, og allar þessar mýtur líta EKKI á það sem svo að kynlífið sé gjörð karlmannsins gagnvart varnarlausri konu, Þvert á móti er það nokkuð ljóst af þeim fornleifum sem hafa fundist að konan og þessi óskiljanlegi kraftur hennar til að framkalla nýtt líf gerði hana að algerum miðpunkti allra kynlífsathafna og hlutverki hennar var sýnd lotning.

    Mæli með fyrirlestraseríunni „Joseph Campbell – Transformations of Myth Through Time“ ef þú vilt kynna þér þetta betur – mig grunar að þessi nýja sýn þín að rullur kynjanna í kynlífinu sé allt annað en ný ;)

  17. Einar Þór 25/11/2011 kl. 09:51 #

    [Innskot Móðursýkinnar: Þetta er svar við Þorsteini Vilhjálmssyni]

    „Skilgreiningin á klámi er vissulega ekki sú sama og á misnotkun. En flestir femínistar sjá afskaplega mikil tengsl þarna á milli. Sú staðreynd fer furðulega mikið fyrir brjóstið á furðulega mörgum.“

    Finnst þér það furðulegt? Það finnst mér ekki. Því er haldið fram að með klámneyslu sértu að styðja niðurlægingu og lítilsvirðingu kvenna, og ef þú finnur til kynferðislegrar örvunnar við að horfa á klám þá sé það vegna þess að þú hatir konur. Sömuleiðis sértu að auka hættuna á að þú verðir barnaperri og viðhalda áróðurstæki feðraveldisins og almennt sértu bara ógeð og perri.

    Nei, þetta er ekki strámaður hjá mér, hálft feisbúkk er búið að linka á og læka þessa grein hér:

    http://www.guardian.co.uk/lifeandstyle/2010/jul/02/gail-dines-pornography?INTCMP=SRCH

    með commentum um hvað þetta sé góð grein og spot-on analísa.

    Það að 40 ár af rannsóknum á klámi og áhrifum þess hafi mistekist að sýna fram á neitt af þessum tengslum virðist ekkert bögga þessa konu eða skoðanasystkyn hennar neitt :-/

    Mér er líka spurn hvaða áhrif það hafi á unglingsdrengi að fá ofangreind skilaboð yfir einhverju sem ég get lofað að þeir gera aaaaalllir og af mjög eðlilegum ástæðum.

    Annars 9/10 fyrir greinina. Would read again :)

  18. Þorsteinn Vilhjálmsson 25/11/2011 kl. 11:14 #

    [Innskot Móðursýkinnar: Þetta er svar við Einari Þór]

    „Því er haldið fram að með klámneyslu sértu að styðja niðurlægingu og lítilsvirðingu kvenna,“

    Ég er sammála þessu. Í langflestu klámi er kona niðurlægð. Þetta byggi ég á öllu því klámi sem ég hef orðið vitni að og get því miður ekki efast um skoðun sem er byggð á gervallri þekkingu minni á umfjöllunarefninu.

    Ég hef heyrt að það sé til klám sem er ekki kvenfjandsamlegt, en það klám hefur einmitt verið gert gagngert til þess. Allar hefðir kláms eru kvenfjandsamlegar.

    Hinsvegar: „og ef þú finnur til kynferðislegrar örvunnar við að horfa á klám þá sé það vegna þess að þú hatir konur.“

    Þetta er rangt, því heldur enginn fram, því hver sá sem hefur séð klám veit alveg að það vekur kynferðislega örvun sama hversu ósammála maður er því sem þar kemur (nú kannski undanskil ég eitthvað verulegt perraklám sem snýst um táneglur og hesta sem myndi líklega bara kveikja í afar takmörkuðum hópum.) Það er eiginlega það versta við klám: það er erfitt að viðurkenna að eitthvað sem er siðlaust kveiki í manni en þannig er það bara. Og þetta gildir nota bene ekki bara um karlmenn.

    „Sömuleiðis sértu að auka hættuna á að þú verðir barnaperri og viðhalda áróðurstæki feðraveldisins og almennt sértu bara ógeð og perri.“ Ýking, en veistu, þessi Guardian-grein er byggð á rannsóknum líka. Nú eru til öfugar rannsóknarniðurstöður um allt, en ég býst hreinlega við því að maður verði að meta gæði rannsókna á því hvort þær birtist í blöðum eins og The Guardian eða einhversstaðar sem ritstýrir minna. Auk þess er gott að vara sig á frösum eins og „þessi kona eða skoðasystkyn hennar“; það lyktar af hatri.

    Umhyggja þín fyrir unglingsdrengjum er einnig fremur hjákátleg. Þeir hlusta nú bara ekkert á hvað femínistar segja. Hafðu frekar áhyggjur af þeim stórkostlegu ranghugmyndum um kynlíf sem þeir eru að fá úr þessu, og þeim stúlkum eða drengjum sem þeir munu stíga sín fyrstu kynlífsskref með. Guð hvað það hlýtur að verða deprímerandi upplifun.

  19. Þorsteinn Vilhjálmsson 25/11/2011 kl. 11:17 #

    Kristinn: þú telur þig svoddan rökmann, að ég trúi ekki öðru en að þú takir eftir því sjálfur að hvergi í svari þínu koma fram rök um það að femínistar séu trúarhópur. Þetta er bara viðtekin klisja sem er föst í þér og þýðir nákvæmlega ekki neitt.

  20. Þorsteinn Vilhjálmsson 25/11/2011 kl. 11:59 #

    [Innskot Móðursýkinnar: Þetta er svar við Móðursýkinni]

    Takk sömuleiðis fyrir svarið. Það er kannski rétt að ég er að kvabba um samhengi, það er vissulega engin skylda. (Ég er líklega orðinn of vanur því að rífast við Kristin Theódórsson!) Ég held því þó til streitu að femínismi-er-trúarbrögð-innskotið sé merkingarlaust.

    Eitt annað:

    „Samhengið sem ég sagðist sjá, á milli fordóma femínistanna sem halda tónlistarhátíðina, og femínista sem prédíka hvað vændi og klám sé slæmt, eiga það sameiginlegt að sýna fordóma í verki. “

    Þetta finnst mér dálítið merkilegt – að báðir hópar sýni fordóma í verki. Það að hleypa einhverjum ekki inn á tónlistarhátíð þykir mér sannarlega „verk“, hrein og bein mismunun og það líkamleg, að hleypa einhverjum ekki inn – en orðræða hugmyndafræðilegs hóps finnst mér hreinlega ekki geta talist „verknaður“. Það hefur engum verið mismunað á borði hjá íslenskum femínistum (þótt ýmsir fremur hjákátlegir karlar telji annað), en svo er það alltaf meira álitamál hvort fólki sé mismunað í orði. Ég skynja enga femíníska orðræðu hér sem diskrímínerandi, en eðli málsins samkvæmt get ég helst dæmt um það hvað varðar þann þjóðfélagshóp sem ég tilheyri – þ.e.a.s. um karlmenn.

    Umræðan um fórnarlambsvæðingu hjá þér var einmitt mjög góð því hún kom fram með „tilfinningarökum“ – aktúel tilvísun í aktúelt líf, frekar en rökklámslegar dæmisögur sem segja nákvæmlega ekkert um raunveruleikann en margt um þann sem söguna spinnur (þetta finnst mér allt of algengt í umræðum um femínisma). Slíkur er nú máttur „tilfinningarakanna“. Það er augljóslega rangt að upplifa kynhvöt karlmanna sem einhvern illan hlut og rangt hjá Dworkin að halda því fram. Fullyrðingin hefur gott shock value og fær mann til að hugsa, en ídeal útgangspunktur þeirrar hugsunnar ætti að vera sá að verða ósammála. (Reyndar hef ég hagsmuni af þeirri niðurstöðu, verandi karlkyns femínisti.)

    Hvað vændi varðar þá er þetta nú bara svo að hér eru tvær mismunandi sýnir á heiminn að mætast. Ein fullyrðir að vændiskonan ráði sér sjálf, hin að aðrir ráði vændiskonunni. Ef hið fyrra er satt þá er það rangt að skipta sér af. Ef hið seinna er satt þá er það afskiptaleysið sem er glæpsamlegt. Hér er afar fúndemental munur á hugsun í gangi eins og ég hef skrifað um á knúzinu og lítill séns á að sannfæra hinn aðilann.

    En það er alveg rétt að við höfum öll fordóma. Ég held hinsvegar að í raun og veru þá séu femínistar það síðasta sem Buck Angel þurfi að óttast á þeim bænum.

  21. Pattý 25/11/2011 kl. 13:05 #

    Svakalega var ég ánægð þegar ég var búin að lesa þessa grein. Takk!

  22. Einar Þór 25/11/2011 kl. 13:22 #

    Þorsteinn: Ég vil alls ekki deraila þennan þráð í klám umræðu, en hefði áhuga á að lesa um hvað nákvæmlega það er sem gerir klám niðurlægjandi fyrir konur, því að ég er bara ekki að upplifa þessa niðurlægingu kvenna sem þú og fleiri sjáið í mainstream porni :/

  23. Kristinn 25/11/2011 kl. 13:27 #

    [Innskot Móðursýkinnar: Þetta er svar við Þorsteini Vilhjálmssyni]

    „Hvað vændi varðar þá er þetta nú bara svo að hér eru tvær mismunandi sýnir á heiminn að mætast. Ein fullyrðir að vændiskonan ráði sér sjálf, hin að aðrir ráði vændiskonunni.“

    Hvernig getur engin vændiskona ráðið sér sjálf ef það sama á ekki að eiga við um allar aðrar stéttir, í það minnsta þær lágt launuðu eða óvinsælu?

    Þessi lógík hangir ekki saman fyrir fimm aura, nama planið sé að uppræta störf eitt af öðru sem fólk er líklegt til að vinna í og líka illa eða þykja lítillækkandi.

    Málið snýst auk þess ekki bara um þessar sýnir, heldur líka það að femínistar búa aðra myndina hiklaust til ef rannsóknir gera það ekki fyrir þá – sbr. Melissa Farley. (ergó trúarbrögð).